Kuchnia otwarta na salon

Jak wyznaczyć granicę między strefami

Najskuteczniejszym rozgraniczeniem jest wyspa lub półwysep, który fizycznie oddziela strefę roboczą od wypoczynkowej i jednocześnie tworzy miejsce do siedzenia. Tam, gdzie brakuje miejsca, granicę można wyznaczyć zmianą materiału podłogi, obniżonym sufitem z oświetleniem lub po prostu innym kolorem zabudowy wysokiej.

Dobrze działa też podział zabudowy na dwie części: ciąg roboczy z blatem i sprzętem oraz ciąg wysoki wyglądający jak meblościanka, w tym samym wykończeniu co szafki w salonie.

Zapachy, hałas i porządek

W otwartej kuchni okap przestaje być dodatkiem. Jego wydajność powinna odpowiadać kubaturze całej połączonej przestrzeni, a nie samej kuchni. Warto wybrać model o niskim poziomie hałasu i, jeśli to możliwe, z silnikiem zewnętrznym lub odprowadzeniem oparów na zewnątrz zamiast recyrkulacji.

Cichsze bywa też wnętrze zabudowy: prowadnice i zawiasy z cichym domykaniem realnie zmieniają komfort, gdy ktoś ogląda film kilka metrów dalej. Podobnie działa zabudowanie zmywarki frontem meblowym, który tłumi dźwięk pracy urządzenia.

Materiały spójne z salonem

Ponieważ zabudowa jest widoczna z kanapy, dobrze sprawdzają się wykończenia matowe, które nie odbijają światła telewizora ani lamp. Fronty odporne na odciski palców mają w otwartej kuchni dodatkową zaletę: nie wymagają przecierania za każdym razem, gdy ktoś przechodzi obok.

Częstym rozwiązaniem jest łączenie dwóch materiałów: cieplejszego drewna lub forniru w części widocznej z salonu oraz łatwiejszego w utrzymaniu laminatu czy lakieru w strefie roboczej.

Oświetlenie jako element aranżacji

W otwartej przestrzeni potrzebne są co najmniej trzy warstwy światła: ogólne dla całego pomieszczenia, zadaniowe nad blatem oraz nastrojowe podkreślające wyspę lub witryny. Warstwy powinny działać na osobnych obwodach, żeby wieczorem można było wygasić strefę roboczą i zostawić samo światło dekoracyjne.