Kuchnia jednorzędowa

Kolejność stref decyduje o wszystkim

W układzie jednorzędowym nie ma trójkąta roboczego, jest linia. Sprawdzona kolejność to: lodówka, blat odkładczy, zlew, blat roboczy, płyta, blat odstawczy. Dzięki temu produkty wędrują w jedną stronę: z chłodziarki na blat, do zlewu, na deskę, a stamtąd na płytę.

Kluczowe są odcinki blatu. Między zlewem a płytą powinno zostać co najmniej sześćdziesiąt centymetrów, po stronie lodówki minimum czterdzieści, a za płytą przynajmniej trzydzieści centymetrów, żeby było gdzie odstawić gorący garnek.

Minimalna i optymalna długość ściany

Pełnowartościowa kuchnia jednorzędowa zaczyna się przy około dwustu czterdziestu centymetrach ściany. Poniżej tej wartości trzeba iść na kompromisy: zmywarka o szerokości czterdziestu pięciu centymetrów, płyta dwupolowa lub rezygnacja z osobnego piekarnika na rzecz urządzenia wielofunkcyjnego.

Optimum to trzysta do trzystu sześćdziesięciu centymetrów. Przy takiej długości mieści się pełen zestaw sprzętu, słupek na piekarnik oraz zabudowa wysoka pełniąca funkcję spiżarni.

Jak zwiększyć pojemność bez zabierania metrów

Pierwszym krokiem jest zabudowa do sufitu. Górny rząd szafek przejmuje rzeczy używane sezonowo, a przy okazji znika półka, na której osadza się tłuszcz i kurz. Drugim krokiem jest zamiana szafek dolnych z półkami na szuflady: dostęp do zawartości poprawia się natychmiast, bo widać wszystko z góry.

Warto też wykorzystać przestrzeń między blatem a szafkami górnymi. Cienka listwa z relingiem lub szyna z zawieszkami mieści przybory używane codziennie i odciąża szuflady.

Kiedy jednorzędówka nie wystarczy

Jeśli w kuchni regularnie gotują dwie osoby albo pomieszczenie ma ponad dziesięć metrów kwadratowych, warto rozważyć dostawienie półwyspu lub przejście na układ L. Sama linia sprawdza się świetnie w kawalerkach, mieszkaniach dwupokojowych i kuchniach otwartych na salon, gdzie zabudowa ma być jak najmniej widoczna.